4 Ağustos 2017 Cuma

Yeniden Başla Ümitle Aşkla..


"Hayatta hiç pişmanlığım yok" diyenlere inanmam ben. Ya yalancıdır, ya kendini kandırıyodur, ya da farkında değildir.. Hiçbiri de kabulum değil. Çünkü ben çok güzel pişman olurum.

Böyle ağzımdan kahve püskürürcesine.. Düz yolda yüzüstü yere çakılırcasına.. En yakın dövmeciye koşup "bana en sadesinden bir loser dövmesi lütfen!" diye haykırırcasına..

Öyle bir pişman olurum ki!...


Pişman oldum. Üzüldüm. Kanepeyi gölete çevirdim evet. Peki ya sonra?..
İşte bu kısım çok önemli. 
Hani o meşhur "konuşmamız gerek" vakti!
Transaksiyonel Analiz der ya aslında hepimiz 3 ana benlikten oluşuyoruz: Ebeveyn, çocuk ve yetişkin. İşte tam burada o içimdeki yetişkinle çocuğun konuşması gerek.
Her zaman kolay olmuyor tabii.. 
Bazen çağırırsın gelmez.
Bazen gelir, dinlemez.
Bazen dinler, daha çok ağlar.
Olsun. Yine de demeye değer!
Çünkü amaç çocuğu dövmek değil.
Anlamak, sakinleştirmek, güven vermek, biraz da cesaretlendirmek..


Biraz sakinledikten sonra da artık iki yetişkin gibi konuşmak..
Pişmanlığı bir yana bırakıp,
Durumu kabullenmek,
Seçeneklere bi göz atmak,
Heves, istek ve cesaret yoklaması yapmak..
Benim durumumda, tam bu noktada çocuk tekrar zıplayıp:
"Ya yine düşersem" diye sorar ağlamaklı.
Haklı tabii.
Aslında ben de düşünmüyor değilim o ihtimali.
Tam o sırada ebeveyn de kendinde söz hakkı bulur:
"E ama yani bu kaçıncı! Oyun değil ki bu yap boz yap boz olmuyo ama!" diye haykırır.
O da haklı.
Kendince bi uyarıp çeki düzen vermek istiyor.
Peki ben?
İkisine de hak verdikten sonra susuyorum biraz.
"Diyelim ki yapmadık o zaman ne olacak? diye soruyorum.
İkisi de cevap vermiyor.
"Peki ya yaparsak?" diyorum..
Çocuk kocaman gözlerini açıp muzipçe gülümsüyor.
Ebeveynse sanki kupayı almışız gibi gururla süzüyor beni.
"O zaman?" diye soruyorum.
Hep bir ağızdan "Yapalımmmm!" çıkıyor.


















Pişman olup, onun içinden geçip kabullenmeden bu noktaya gelemiyoruz.
O yüzden işte inanmıyorum o "ben hayatta pişman olmam"cılara..
"Çok güzel pişman olurum"ları severim ben.
Hakkını verip duyguyu sonuna kadar yaşayanları.
Ve sonra her seferinde kendini yeniden doğuranları..


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...